adam şiiri bıraktı, gitti…

Şiiri bıraktığı falan yoktu. Bi’ sürü de şiir okumuştu hani, ortaokuldayken, amcası yaz tatillerinde de okurdu ona, hep yaz tatillerinde. Ama yaz tatillerinde. Yaz ya, tatillerde…  Neyse lan, sizinle tartışmayacağım bu konuyu, başladım tekrar dedi. Tava yoğurdunu aldı ve evine gitti sonra.

“Ya sonra? Ne yaparım senden sonra.” Yaa…

Kettle‘da kendiliğinden kapanan mekanizmaya hayranlığı ocakta çay suyunu çok unutmasından, kulpu eriyen çaydanlıklardan gelirdi. Ocakta o su çok unutuldu ama çay demlendi.

Arama motoruna şiir yazacak vakitti artık.

Site araması

Site araması

Kapıdan ilk giren Cahit Beyler idi; yaş otuz beş, “yolun yarısında bi’ dinlenme tesisinde unutulmuş olan insanlık.” Duruyor muyuz bir kere? Mola da yok, geç onu. Peki otuz beşi şiirin ilk mısrasında ikiyle çarpıp yetmişi bulma sevinci ne yahu? Şiir mi okuyoruz, açık öğretim ön lisans matematik mi? İki yıllık. Var mı öyle bir bölüm? Cahit Beyler lütfen kusura bakmasınlar.

O da olmadı, hadi diyelim yetmiş, son, “Biraz sonra şu kapıdan son kez”, bir tren.

İnsanın belki anıları yâd etme zamanı geldi dediği zamanlardır otuz beşler, belki de değildir. Ancak şöyle bir hesap var; otuz beşinde yirmi beşinden bu yanayı yâd etse ve onar ileri onar geri gelse, elli beşine geldiğine beş yaşında neyi hatırlar? (Hesap doğrudur umarım)

Alışırsın Mihriban’ım.

Günler, haftalar, yıllar, geçti, seneler doldurmuş gözlerin iii, (bu şarkıyı da hep Baha söylüyor sanmıştı.) Gitti yine aklı.

Yazık, olmadı lan,

Şiire giremedi.

Şakaklarına kar bile yağdı.

Dante gibi değil de göt gibi kaldı ömrün ortasında.

“Denedim, olmuyor be ağabey” dedi. Bunu kendine dediğine şaşırmadı ilk kez. Şiiri tekrar bırakmıştı. Olmamıştı ama en azından dürüst davranmıştı, kendine, vazgeçmişti.

Şimdi bir çay içiminde koltuğuna kurulabilirdi. Kafası rahat, eş dost içine çıkabilirdi artık. Şiiri bıraktığı falan da yoktu ama şiiri bırakan adamın kısa öyküsüydü bu işte. (2013)

şiiri bıraktı ve gitti adam